ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΩΓΡΑΦΟ
Δείχνω την ζωγραφική μου στην Χίο ύστερα από πολλά χρόνια καλλιτεχνικής απουσίας, Η εργασία που παρουσιάζω είναι επηρεασμένη από βιώματα και εμπειρίες τεσσάρων περιόδων σε διαφορετικούς Χώρους.
Α.. Χίος 1936 -1955. Παιδικά και εφηβικά χρόνια γεμάτα χαρά, δράση, αγωνία, παράδοση αλλά και πειθαρχεία.
Β. Αθήνα 1956 -1972. Μπήκα και δοκιμάστηκα επιτυχημένα στον Αθηναϊκό καλλιτεχνικό και κοινωνικό κύκλο,
Γ. Μόντρεαλ 1972 -1984. Στον Καναδά βρήκα τον εαυτό μου άνθρωπο και καλλιτέχνη σ ένα άγνωστο και σκληρό περιβάλλον όπου δοκίμασα τις αξίες, το ταλέντο και την γνώση μου, μετρήθηκα χωρίς ιδιαίτερες γνωριμίες. Τα βραβεία και οι διακρίσεις μου ως τότε στον ελληνικό Χώρο ήταν αρκετά μεγαλύτερη διάκριση όμως ήταν η γνωριμία μου με τον Έλληνα Μετανάστη, τον εργάτη, τον δάσκαλο, τον επιστήμονα.
Έτυχε την περίοδο αυτή ο ελληνισμός παντού να αγωνίζεται για την επάνοδο της Δημοκρατίας στον τόπο του. Γνώρισα ακόμα το Χιώτη μετανάστη, έζησα την, καθημερινή αγωνία του και είδα στα μάτια του ότι αυτός έβλεπε στα δικά μου. Τη Χίο όπως την θυμάσαι όταν βρίσκεσαι μακριά της, Ταξίδι στο χιώτικο Χώρο της μνήμης:
Ιστορία πλούσια, ένδοξη, ματωμένη, φυσικές ομορφιές, μοναστήρια, βαπόρια, εσπερινοί και επιτάφιοι, μελαγχολία και Άνοιξη. Και στον Χιώτη της Γενιάς μου είδα την πείνα του, την κατοχή και την απελευθέρωση, τους πεσόντες υπέρ πατρίδος και τον σεισμό του 49.
Δ Ισραήλ 1985-1994. Τα τελευταία 10 χρόνια βρέθηκα στο Ισραήλ και δούλεψα στην Ιερουσαλήμ, την Βηθλεέμ και Τελ Αβίβ. Στην δυτική όχθη του Ιορδάνη γνώρισα το Παλαιστίνιο με την πέτρα στο χέρι. Στο Ισραήλ, τον νέο Ισραηλίτη με το δικό του κράτος ύστερα από χιλιάδες χρόνια. Τον ηλικιωμένο Ιουδαίο με τον αριθμό του ναζιστικού θηρίου στο Χέρι του. Μέσα στον αγώνα τον Παλαιστινίων για απελευθέρωση και των ισραηλινών για προστασία της ύπαρξής τους σαν σύνολο, έζησα την πραγματικότητα του θύτη και του θύματος και απόρησα πολλές φορές για το ποιος είναι ποιος. Τέλος την φωτιά και την βουή εξ ουρανού με τους πυραύλους του 1991.
Στην παρούσα έκθεσή μου δεν συμπεριλαμβάνω ένα συγκεκριμένο πίνακα αλλά αναφέρω όμως το θέμα του που είναι ο κίνδυνος από την Ανατολή, την μακρινή και την κοντινή. Αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε σε Αποκαλυπτικούς καιρούς, Τα εν τω οίκω μας κινδυνεύουν από μέσα και απ έξω, Να μαστέ αγαπημένοι και ενωμένοι θα έλεγα, δύσκολο αλλά πρέπει.
Σαν Χιώτης και Έλληνας σας αγαπώ, σας τιμώ κι όπου κι αν είμαι σας αναφέρω.
Σας χρειάζομαι για την ύπαρξη και την ταυτότητά μου. 'Όσο υπάρχετε υπάρχω,
Σας ευχαριστώ
Χίος 25 Ιουλίου 1994
ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΒΕΝΙΑΔΗΣ

Τα έργα της έκθεσής του αυτής μας συγκλόνισαν στο πρώτο αντίκρισμα. 'Έργα που πάντρεψαν την κοσμοθεωρία του με βιώματα της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας στη Χίο. Νιώσαμε την ανάγκη να πάμε ξανά και ξανά στην έκθεση. Τον πλησιάσαμε και τον νιώσαμε από την πρώτη στιγμή τόσο δικό μας. Του ζητήσαμε να μας μυήσει στο έργο του, να μας εξηγήσει να μας πει μυστικά που άλλοι δύσκολα λένε. Μπροστά από κάθε πίνακα στεκόμαστε σαν μικροί μαθητές κι εκείνος άρχισε να ερμηνεύει να μας μυεί και καθώς μας μιλούσε ψήλωνε, σαγήνευε, γινόταν φίλος, Χιώτης, πολύ Χιώτης δάσκαλος. Του ζητήσαμε να ξανάπαμε. Και ξαναπήγαμε.
Ήταν πια ο δικός μας Κύριλλος, ο δικός μας δάσκαλος. Είχαμε μιλήσει μαζί λίγες ώρες και ήταν σαν να τον ξέραμε σαν να τον είχαμε ζήσει χρόνια. Του προτείναμε να έρθει στον 'Όμιλο μας και να μας διδάξει Το δέχτηκε με ενθουσιασμό. Αρχίσαμε τα μαθήματα.
Κάθε Σάββατο παρακαλούσαμε να σταματήσει ο χρόνος από τις 3 μέχρι τις 6 το απόγευμα.
Όλα όσα η γνώση του, η πείρα του, το έργο μιας ζωής του είχαν δώσει, ήθελε να μας τα δώσει.
Επί τρεις μήνες ζούσαμε κάθε Σάββατο αυτή τη μυσταγωγία. Κι ήρθε το βροχερό Σάββατο της 15ης Απρίλη. Το Σάββατο του Λαζάρου. Είχαμε μάθημα στις 3 η ώρα. Πήγαμε να τον πάρουμε από το σπίτι του γιατί πονούσαν τα πόδια του και δεν μπορούσε να οδηγήσει. 'Όμως ο Κύριλλος Βενιάδης ήταν νεκρός. Παγώσαμε, απορήσαμε, κλάψαμε. Την Δευτέρα ακολουθήσαμε την εκφορά του στην Παναγία τη Λατομίτισσα που τόσο αγαπούσε.
Ήταν η κηδεία ενός μεγάλου Χιώτη Καλλιτέχνη, μιας μορφής που θα τιμά τη Χίο και θα περηφανεύεται η Χιώτικη κοινωνία για το έργο του.
Κι όμως απ' αυτήν την κηδεία έλαμψαν με την απουσία τους οι αρχές του τόπου μας.
Ο Όμιλος Επιμόρφωσης Γονέων που είχε την καλή τύχη έστω και για τόσο λίγο να τον έχει κοντά του, για να τιμήσει τη μνήμη του, αποφάσισε να πραγματοποιήσει στις 20 του Μάη μνημόσυνο για ανάπαυση της ψυχής του στη Νέα Μονή κοντά στους Αγίους Πατέρες όπου αγιογραφούσε όλον τον χειμώνα, και να φτιάξει απέριττο μνήμα στον τάφο του στο Κοιμητήρι του Λατομιού.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΓΚΑΤΟΣ
ΜΕΛΟΣ του ΤΜΗΜΑΤΟΣ
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ
ΟΜΙΛΟΥ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ

ΜΝΗΜΗ
ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΒΕΝΙΑΔΗ

Βρέχει κύριε.
Βρέχει πόνο, δάκρυ κύριε.
Βρέχει απορία.
-Η γυναίκα της αποκάλυψης, ο πονεμένος ναύτης,
οι τέσσερις εξουσίες, το Μερσινίδι, το Λατόμι, τα κόλλυβα. ..
Βρέχει κύριε.
-Οι γυναίκες του σεισμού,
ο καλόγερος να χτυπά την καμπάνα της σωτηρίας
κι εσύ κύριε να τρέχεις στο τούνελ...
-Κάνεις όμορφες τις βαρκούλες σου
κι έχεις σωστό "τονάζ".
Μα πες μου, τι χρώμα να βάλω τώρα στον ουρανό;
Τι χρώμα να βάλω στη θάλασσά μου;
Κύριε βρέχει σήμερα, και όλα είναι μολυβιά.
'Όλα έχουν γίνει ένα.
Τα καράβια, οι παράδεισοι, η σοφή επιστήμονας,
οι πειρασμοί, το τάμα στο μοναστήρι,
οι άγιοι Πατέρες,
ο αρχάγγελος, τα μαγικά πορτοκάλια, το χρυσό και το πορφυρό.
Βρέχει κύριε και δε ξεχωρίζω πια τις "φόρμες".
'Όλα είναι θολά!
Δε ξεχωρίζω τ' όνειρο,
δε ξέρω αν είναι εφιάλτης...
'Εφη Κuριαζή
16/4/1995